Połączenia oferują m.in: Finnair, Alitalia, KLM, Malev. Ceny od 650 USD, ale niekiedy bywają atrakcyjne promocje (w roku 2000 przebojem była cena 340 USD). Najtaniej jest polecieć z lotnisk w Niemczech, ceny już od 1000 DM, ale ja tego szlaku jeszcze nie przerobiłam. Droga lądowa (przez Rosję) do tanich już nie należy, ale zawsze to kawał dodatkowej przygody. Finnair ma dobrą propozycję dla osób którym pozostanie trochę miejscowej gotówki: w czasie lotu pasażerom rozdawane są specjalne koperty na darowiznę. W tym roku zbierano na głodujące dzieci, a drobne z wszystkich rejsów dały w efekcie sporą sumę. Pomysł godzien poparcia.

Beijing - Chonquing - samolot, 1400 Y, 2 godziny lotu, loty dwa razy dziennie
Chonquing - Leshan - autobus, 6 godzin, 63 Y, kilka połączeń dziennie
Leshan - Emeishan - autobus, 1 godzina, 7 Y, co godzina
Emeishan - Chonquing - autobus, 7 godzin, 95 Y (bo to był autobus klasy turystycznej, czyli miększe siedzenia) wyjazd 8.00, przyjazd o 15.00, bezpośrednio jest chyba tylko jeden dziennie
Chonquing - Wuhan - statek, wypłynięcie 11.12 o 19.30, przypłynięcie 15.12 o godz. 15, klasa II (choć w rzeczywistości I) 678Y
Wuhan - Hunagshan (Tangkou) - autobus (8.30 - 19.30), 163 Y
Huangshan - Beijing - samolot, 1000 Y, 1,5 godziny lotu, loty trzy razy w tygodniu.

W Chinach powstaje coraz więcej autostrad, zatem między miejscami turystycznymi podróżuje się dosyć sprawnie, zaś autobusy odchodzą punktualnie.

Uwaga: Jeśli nie zależy ci na obejrzeniu Chonquing (ogromne, przemysłowe miasto, 14 mln. mieszkańców), a chcesz dotrzeć do Leshan, to taniej będzie z Pekinu polecieć do Chengdu, a stamtąd autobusem do Leshan tylko 2 godziny. Nam się plany zmieniły po zobaczeniu miasta przez okno taksówki (z miejsca skąd dowożą autobusy z lotniska do autobusów dalekobieżnych, 5Y).

Bilety na transport państwowy nie podlegają dyskusji. Wszystko inne - tak. Hotele (nie sugeruj się ładnym wyglądem, tu nie ma taniutkich obskurnych azjatyckich hoteli) często podają niższe ceny od wywieszonych, ale i tak można się potargować. Nie zawsze opuszczą, ale spróbować zawsze warto. W Pekinie to nie działa, na prowincji szansa jest większa. Oficjalny kurs 1 USD=8Y. Kartą kredytową można płacić w droższych hotelach, kupując bilety lotnicze oraz w niektórych sklepach. W Pekinie widziałyśmy bankomaty, ale nie korzystałyśmy z ich usług.

Pamiątki w miejscach turystycznych (okolice Tiananmen, Wielki Mur w Badaling, Przełomy Jangcy) mają ceny zawyżone kilkunastokrotnie. Przykładowo metalowy smok, cena wywoławcza 120 Y, cena sprzedaży 11 Y, hematytowe korale z 80 spadły do 10Y zaś mosiężny czajniczek za 450 Y został sprzedany za 50 Y etc. Zatem nie należy sugerować się podawaną ceną, tylko podawać kwotę jaką chcemy zapłacić (odejmując 10-20% na targowanie się). Jeśli sprzedawca nie kontynuuje rozmowy to znaczy że przeszarżowałeś. Jeśli jednak biegnie za tobą, to znaczy, że jesteś blisko właściwej ceny.

W sklepach lepiej nie kupować, bo podawane tam ceny to absurd (latawiec 180, na placu Tiananmen 15 Y, plecak 100 Y, na straganie 200 metrów dalej 30 Y, pleciony kapelusz 130 Y, na ulicy 11 Y). Czyli sklepy raczej pozostaw tym, którym cena jest obojętna.